عموم اغيار بود به وظايف زيارت حضرت خاتم و هيكل عصمت خاتون قيامت بين القبر و المنبر پرداختيم و اداى تحيّات زاكيات و صلوات فرايض و نوافل و سجدات تشكّر و تعفير جبين در آن مقام مقدس كه فرموده‌اند « بَيْنَ قَبْرِى وَ مِنْبَرِى رَوْضَهءٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّهءِ » على قدر المقدور نموديم . مخصوصاً من بنده حتّى الامكان در هر شبانه روزى كه لااقل سه مرتبه به تقبيل آن آستان موفق بوديم اداى فرايض و نوافل را از پهلوى ستون مبارك ابى لبابه كه نايب مناب ستون حنّانه است و معروف است به ستون توبه و واقعه در محاذات رأس مقدّس سرور بنى آدم ، حضرت خاتم - صلّى الله عليه و آله و سلم - است نميگذشتم . زهى سعادت و شرافت چشمى كه تماشاى آيين و تزيين آن رواق مطهر و اوضاع بهشتيه آن مسجد مقدس و مقرنس كارى آن را نموده باشد كه روحانيت آن مقام قدس و وسعت جا و بناى آن نخستين مسجد دنيا كه اصل سطح وى به غير از حدود اربعه و جوانب چهارگانه ، شامل يك صد و نود و شش [ 196 ] ستون سنگ يكپارچه به ارتفاع شش ذرع تمام كه اغلب آن اساتين مطرّز به طلا و قرب يك ذرع از زمين بالا آمده ، چهار طرفش برنج اصل ريخته شده و به غير از ضرايح ثلاثه ، چندين كرور تومان سلاطين چراكسهء روم براى تزيين آن فضاى [ در اصل : فزاى ] مقدس به كار بردهاند كه ما به پيوسته تا يوم القيام نام خير از ايشان در صفحهء ايام باقى و برقرار است . در بدايت تشرّف ورودمان قرب [ 36 ] يك ساعت به خوبى از نظاره و تماشاى آن بهشت مقام ، واله و حيران بوديم ؛ حيرانتر از آن